Steeds meer producties lopen niet vast in de montage. Ook niet op de set.
Ze lopen vast ertussenin.
In de fase waarin een format officieel ‘staat’, maar inhoudelijk nog schuift.
Waar ontwikkeling is afgerond, maar de keuzes nog niet zijn gemaakt.
En waar de draaidagen al zijn ingepland, terwijl het systeem nog niet klopt.
Die tussenfase wordt vaak overgeslagen. En dat begint zich te wreken.
De vervagende grenzen
Waar je vroeger drie duidelijke fases had — ontwikkeling, productie, post — zijn die grenzen in de praktijk steeds meer aan het vervagen.
- Ontwikkeling wordt korter
- Greenlights komen sneller
- Draaidagen liggen eerder vast
Wat overblijft is een grijs gebied:
te laat om terug te gaan, te vroeg om te beginnen.
En precies daar ontstaan de meeste problemen.
Wat er misgaat in die fase
- De spelregels verschuiven nog
- Verwachtingen zijn niet afgestemd
- Verantwoordelijkheden zijn impliciet
En niemand voelt zich eigenaar.
Dat maakt deze fase kwetsbaar.
Waarom het vaker gebeurt
Het is geen toeval. Het is een gevolg van hoe we nu produceren:
- De druk op snelheid en budget stijgt
- Er is weinig ruimte om onderweg iets te corrigeren
- De gedachte “dat lossen we later wel op” komt steeds vaker terug
Maar elke keuze die je uitstelt,
komt terug op de set. Of in de montage.
Flexibiliteit als valkuil
Je hoort het vaak:
- “Dat beslissen we op de draaidag.”
- “We zien het wel in de edit.”
- “Laten we het nog even openhouden.”
Het klinkt praktisch. Maar het betekent meestal:
we weten het nog niet.
En wat je niet weet, blijft hangen. Tot het vastloopt.
De gevolgen op de set
- Scènes worden gedraaid zonder duidelijke functie
- Meerdere varianten “voor de zekerheid”
- Belangrijke details worden niet gehaald, vanwege gebrek aan duidelijkheid en keuzes
- Keuzes worden doorgeschoven
De camera draait wel, maar de richting ontbreekt.
Het lijkt productief, maar het creëert een schuld die later moet worden ingelost — meestal in post.
Wat niet besloten is, eindigt in montage
- Montage moet de structuur alsnog vinden
- De editor wordt inhoudelijk eindverantwoordelijk
- Discussies gaan over intentie, in plaats van uitvoering
Niet omdat montage tekortschiet,
maar omdat de lijn eerder niet is uitgezet.
Een systeemprobleem, geen postprobleem
Deze tussenfase vraagt eigenaarschap.
En dat ligt niet bij de editor. Niet bij de regie.
Het ligt bij productie. En bij het formatteam.
Niet om alles dicht te timmeren,
maar om te benoemen:
- Wat ligt vast?
- Wat is nog open?
- Wie beslist wanneer?
Zonder die afspraken ontstaat geen ruimte, maar ruis.
Hoe het ook kan
Producties die dit goed organiseren:
- Erkennen dat ontwikkeling en productie overlappen
- Markeren beslismomenten vóór de eerste draaidag
- Betrekken post als inhoudelijke toets — niet als vangnet
Niet om creativiteit te beperken, maar om richting te geven.
Zodat die creativiteit beter tot z’n recht komt.
Wat je nu kunt doen
Zit je midden in een productie waar de inhoud nog schuift?
Of zie je dit patroon terug bij teams waar je mee werkt?
✔️ Bespreek deze fase expliciet in je voorbereiding
✔️ Deel dit artikel met je team of partners
✔️ Plan een sessie om te kijken waar de knelpunten zitten
📬 Neem contact op via https://jeroensmolders.nl/contact
🔗 Of stuur een bericht via LinkedIn
