Verhaalstructuur, spanningsopbouw en montagekeuzes die bepalen wat de kijker ziet, voelt en begrijpt.
In elk project zit bakken aan talent. Creatieve makers, slimme specialisten en ervaren professionals.
Maar toch loopt het soms stroef.
Niet door een gebrek aan kennis, maar door een gebrek aan richting.
AI lijkt hét antwoord op alles. Snellere edits. Automatische ondertitels. Geniaal geschreven scripts. Draaiboeken in een handomdraai. Slimme exports. Minder handwerk, meer creativiteit.
“Kun jij dit nog even in de post fixen?”
Klinkt onschuldig. Maar dat zinnetje verraadt precies waar het vaak misgaat.
Steeds meer producties lopen niet vast in de montage. Ook niet op de set.Ze lopen
In montage wordt vaak gesproken over tempo. Over snelheid.
Te snel monteren zou ten koste gaan van kwaliteit. Meer tijd zou automatisch leiden tot betere keuzes.
Dat klinkt logisch.
Maar in de praktijk zit het probleem zelden in snelheid.
Het zit in besluiteloosheid.
Er bestaat een hardnekkig misverstand in de mediawereld: dat montage het moment is waarop een programma “goed” wordt. Dat je daar nog kunt redden wat eerder in de format ontwikkeling is blijven liggen.
Soms klopt dat. Meestal niet. En dit is waarom.
In montage is snelheid vaak waardevoller dan eindeloze perfectie. Ik deel mijn visie, praktijkvoorbeelden en hoe je de balans vindt tussen tempo en detail.
In de mediawereld wemelt het van de titels. Creative producer, content lead, story editor. Maar vaak zeggen die woorden weinig over wat iemand daadwerkelijk kan. In postproductie draait het uiteindelijk niet om een label, maar om de vaardigheden die iemand meebrengt naar de montagekamer.
