Snel werken is iets anders dan gehaast werken
Besluiteloosheid wordt vaak verward met zorgvuldigheid. Maar het zijn tegenpolen.
Gehaast werken is reageren zonder richting.
Snel werken is bewegen met een besluit.
En in montage, zie je het verschil meteen.
Bij besluiteloosheid:
- wordt er veel geprobeerd
- blijven scènes “voorlopig” staan
- worden keuzes vooruitgeschoven
Bij snelheid:
- worden keuzes gemaakt
- wordt er geschrapt
- wordt er gericht opgebouwd
Niet omdat iemand minder precies is, maar omdat iemand weet wat het verhaal nodig heeft.
Besluiteloosheid vreet aan een montage
Besluiteloosheid klinkt onschuldig. Soms zelfs professioneel.
“Laten we deze versie nog even openhouden.”
“We kunnen dit later altijd nog beslissen.”
“Misschien voelt het straks anders.”
Maar in montage heeft besluiteloosheid directe gevolgen:
- timelines die dichtslibben
- alternatieven die zich opstapelen
- scènes die blijven liggen “voor de zekerheid”
Niet omdat ze goed zijn.
Maar omdat niemand durft te kiezen.
En hoe langer een besluit wordt uitgesteld,
hoe zwaarder het uiteindelijk wordt.
Meer tijd lost besluiteloosheid niet op
Het idee dat extra tijd automatisch leidt tot betere montage is hardnekkig.
Maar tijd zonder besluit vergroot vooral de twijfel.
Meer tijd betekent:
- meer varianten
- meer nuances
- meer redenen om niets definitief te maken
Dat is geen verdieping. Dat is vertraging.
Goede montage ontstaat niet doordat je alles bekijkt,
maar doordat je besluit wat niet meer hoeft.
Keuzes maken is geen beperking, maar richting
Er wordt vaak gedacht dat keuzes creativiteit beperken.
In werkelijkheid doen ze het tegenovergestelde.
Zodra een besluit vastligt:
- krijgt ritme betekenis
- wordt tempo voelbaar
- ontstaat focus
Zolang alles open blijft, is alles gelijkwaardig.
En wat gelijkwaardig is, is zelden spannend.
Snelheid in montage ontstaat niet door sneller knippen,
maar door eerder te weten waar je naartoe werkt.
Waar besluiteloosheid meestal vandaan komt
Besluiteloosheid in montage is zelden een montageprobleem.
Het is vaak een symptoom van onduidelijkheid elders.
Bijvoorbeeld:
- vage formatkeuzes
- onheldere doelstellingen
- meerdere opdrachtgevers met verschillende verwachtingen
- feedback zonder richting
Als het kader niet scherp is, wordt montage een onderhandelingsruimte.
En onderhandelen kost tijd.
Niet omdat editors traag zijn,
maar omdat niemand het eindpunt durft vast te leggen.
Waarom snelheid juist rust brengt
In producties waar duidelijke besluiten zijn genomen, gebeurt iets opvallends:
de montage voelt rustiger, niet hectischer.
Dat komt omdat:
- beslissingen niet steeds heropend worden
- feedback concreter is
- iedereen weet waarop gestuurd wordt
Snel werken betekent daar:
- niet alles bewaren
- niet alles proberen
- niet alles openlaten
Maar precies genoeg doen om het verhaal te laten werken.
De rol van de editor
Editors worden vaak gezien als uitvoerders van tempo.
In werkelijkheid zijn ze bewakers van besluiten.
Een goede editor:
- herkent waar besluiteloosheid ontstaat
- voelt wanneer varianten uitstelgedrag worden
- durft te benoemen wanneer iets geen richting meer heeft
Niet om snelheid af te dwingen,
maar om helderheid te creëren.
En helderheid versnelt vanzelf.
Voor producers en teams
Voor producers is dit een belangrijke spiegel.
Wie snelheid wil in montage, moet eerder besluiten nemen.
Niet:
- alles openlaten “tot we het zien”
- hopen dat montage richting brengt
Maar:
- kaders scherp maken
- besluiten durven nemen
- verantwoordelijkheid nemen voor het verhaal
Snelheid wordt dan geen risico,
maar een logisch gevolg.
